De tijd gaat hier snel, alhoewel ik me als de dag van gister kan heugen dat ik op het treinstation naar Janet toeliep lijkt het tevens wel jaren geleden.. De herrineringen van thuis zijn heel erg over gegaan in gevoel. En mijn heimwee de afgelopen tijd was enorm. New York kan je verschrikkelijk opsloppen, en hoewel het theater hier geweldig is, is het ook onwijs overweldigd. Waardoor ik verviel in veel thuisblijven omdat ik kwijt was wat ik WEL kon doen. Vandaag wilde ik weer schrijven omdat ik eindelijk de draad weer opgepakt heb. Natuurlijk was ik nog volop bezig met mijn theaterlessen en de workshop Archetypes die we hebben gedaan was mega intens en daar heb ik heel veel van geleerd. Maar de dagen vulden zich niet.. iets hield me tegen en dat was mijn heimwee naar huis. Ik kon keihard schreeuwen dat ik in New York woonde en de fantastische reis was aangegaan en dat ik dankbaar moest zijn dat ik er was, maar er knaagde ook een stemmetje in mij die mijn familie en mijn vrienden miste. Een dag ritme.. Ja ik zat in New York, maar je gaat ook niet elke dag over de Brooklyn Bridge lopen. Maar ik heb mezelf een nieuw doel gezet. Iets waar ik uiteraard al langer mee bezig ben. We hebben op zondag met een groepje les. We zijn alleen met studenten die net zo creatief en enthousiast zijn als wij. Ik gooide in de groep dat ik heel graag Who's afraid of Virginia Woolf wilde spelen.. Dus we zijn nu aan het repeteren met een scene met 4 mensen en Marcus en ik gaan mijn favo scene uit dat stuk spelen :)

Stella Adler gaat ook nog echt super, erg jammer dat het maar 1 avond in de week is. De docent wilde heel graag dat iedereen zijn eigen gedachtes en ideen naar voren bracht dus ik kwam met Barefoot in the park aangezeild.. Wat een fantastisch stuk is dat! Ik heb er een naar het nederlands vertaalde scene van gedaan in comedy les. Maar nu kan het uiteraard in het engels. Dus ik kreeg een scene partner aangewezen die voor het eerst net zo enthouiast en down to earth was als ik. Mijn andere scene partners waren nogal druk bezet. Heel jammer, want je kan juist zoveel uit deze scenes halen. Afijn Scott en ik hebben al vaak geoefend en vandaag ging het heerlijk. De energie flowde uit de scene en al de dingen die ik daarvoor tijdens de scene dacht.. (oww jeej hij moet lager in energie zijn, hij is te hard met zijn stem, ik moet hier kleiner, maar ik weet niet of het past..) het verdween... alles werkte zoals het moest werken.. Het is een comedy stuk dat je als drama moet spelen. Het gaat over een jong stel dat net bij elkaar is.. Ze hebben een zware overpriced appartement (wat heel makkelijk gaat in New York) en ze zijn twee complete andere mensen. Met vreemde buren. Serieus. Als je een kleine leun naar theater hebt.. lees het! Ik vind het een gewedlig stuk! Het is geschreven door Neil Simon en in het theater een grote klassieker. (niet zoals shakespeare.. mgoed.. die gaat nooit iemand kunnen toppen;))

Maar ik ben nu nog niet eens gekomen tot mijn nieuwe plan (klinkt als een soort evil plan om de wereld over te nemen) Na de fijne repetitie dacht ik.. ik wil hier meer mee dan alleen in de les spelen.. Daar had ik al eerder over nagedacht maar op dat moment wist ik het. Ik wil het kleine theatertje bij Shetler theaters huren, dat is een behoorlijk goedkoop theater, ongeveer 30 dollar per uur. (voor New Yorkse begrippen, en zelfs Amsterdamse echt goed!!) En dan een camera man vinden met een goede camera (geen proffesional, maar wel iemand die meer kan dan een camera van 50 euro omhoog houden en bidden dat het geluid enigsinds hoorbaar is) en de scene in het theater uitspelen. Vrienden uitnodigen om in het publiek te zitten en tapen. Voor een stukje showreel en een mooie afsluiting voor het New Yokse theater leven. (god.. wat klinkt dat uber poetisch..) Scott was erg enthousiast en we bedachtten dat we dat de gehele scene wilde spelen, hij was echt WEG van de scene en het was zo jammer dat we de hele scene niet in de klas konden spelen omdat het te lang voor de les was) dus.. Scene partner nr. 1.. Enthousiast.. In mijn lessen was er een geweldige voorstelling van twee actrices die elkaar volledig af lopen katten. Weer een comedy, met karakters die jammer genoeg in de theaterbusiness wel voorkomen. Maar ik wilde graag met Bea hier aan werken. Tevens hebben ze back stage van het kleine theater een prachtige plek om het te spelen en te filmen.. Scene partner nr. 2 ook enthousiast.

Aangezien Who's afraid of virginia woolf mijn favoriete show ever is, wilde ik uiteraard die dan ook spelen. Dus ik belde Marcus op, mijn George.. Voicemail ingesproken. 10 minuten later gaat de telefoon. YOU MADE MY DAY!! HELL YEAH! Okej.. We're ready to roll. Marcus kent een hoop mensen in de film business dus hij gaat aan de slag om te kijken of hij iemand kan vinden die geintereseerd is om te filmen. Ik ga het mezelf niet moelijk maken door 2 keer te filmen en te knippen en plakken etc.. maar als we dit doen wil ik wel heel graag de kwaliteit waarmee ik gewoon een studio in kan stappen en dit als showreel te gebruiken. Waar ik sta verwachtten ze echt geen HD Dolby Sound masterpiece.. Dus over 3 weken is het af.. Dan gaan we filmen. Dan hebben we tijd genoeg gehad om te repeteren en heb ik het theater en de camera man geregeld.

Verder is morgen de een na laatste les van de Masterclass van STella Adler. Erg jammer, maar then again.. 2 weken daarna vlieg ik zo'n beetje weer naar huis.. Ik heb nog 6 privelessen van Jason Bennett en we gaan werken aan imaganation work & Character building, waar heel veel zelfstudie bij komt kijken. :) Dit weekend ga ik hoogstwaarschijnlijk naar Craig & Janet. Dat zal mijn laatste keer bezoek zijn.. Als het dit weekend niet lukt dan volgend weekend. de Elections zijn trouwens voor bij en voor degene die het nog niet wisten.. Janet was running for State Representative for the State of Massachussets. Ze was het met heel veel politieke beslissingen niet eens en er was al jaren geen tegenpartij voor de dame die de touwtjes in handen had.. In 3 maanden tijd heeft ze 5000 votes in haar regio gekregen, dat was goed voor 34%. Dus dat vind ik toch wel een applausje waard. Ze heeft in ieder geval geneog mensen wakker geschud voor het feit dat ze niet alles meer klakkeloos aannemen. :) Dus die hele hectische heisa in voor Craig en Janet voorbij en kunnen ze weer ademhalen.

Reinoud en mama zijn inmiddels allebei geweest en het waren twee heerlijke weken. Toch wel twee compleeeet andere manieren van New York bekijken. (Wat heel prettig is anders ben je de tweede week een rerun aan het draaien alleen met iemand anders) maar het was niet te vergelijken. Anders dan het feit dat ik voor het eerst sinds ik op reis ging elke dag te horen kreeg dat het tijd was voor een koffietje :) Ik schijn dat nog niet begrepen te hebben. :p New York heeft prachtige plekjes om te zien en prachtige sferen om in te lopen. Met Reinoud heb ik heerlijk door Central Park en New York zelf gefietst, ik met helm, hij zonder. Maar met mijn ogen zie ik de diepte hier niet zo goed en mijn vrienden vonden het feit dat ik over de avenue's fietste al zelfmoord. Hihi.. Fietsen hier is vermoeiend omdat je altijd alert moet blijven, maar het is wel leuk! En we hebben Chicago gezien. Bea en Rein hadden allebei nog nooit een musical gezien in hun hele leven. Iets waar ik overigens nog steeds niet echt bijkan omdat ik inmiddels op nr. 40 zit ofzo.. Maar het was tof dat ze het allebei voor het eerst op Broadway gingen zien! Het Ensemble was geweldig, mama mortan was het beste dat ik ooit gezien had met werkelijk een DIJK van een stem,. Amus was vernieuwend en erg goed. En de twee hoofdrolspelers vond ik niet geweldig. Ik ken werkelijk elke noot in die musical Velma Kelly was niet op haar best, ik denk dat ze last van haar keel had, want ze haalde aantal noten naar beneden wat betekende dat ze het zo goed kende dat ze wist waar ze mee weg kon komen. (Niet wetende dat ik in de zaal zat natuurlijk;)) Roxie was een understudie en werd in het tweede deel een heel stuk beter. Ik heb er wel een een giga glimlach gezeten. Zo met z'n drietjes, ik in het midden, het blijft een fantastische musical. :) De volgende avond gingen we naar het Empire State Building.. Dat uitzicht beneemd je gewoon de adem. Het was hardstikke koud en ik geloof dat ik dat pas na een half uur merkte. Echt betoverend!!

Met mama was het super gezellig. Mama had geen agenda wat ze wilde zien in New York en we hebben de eerst dag heerlijk door Soho, Noho en Nolita gelopen en sfeer geproeft. Er zijn zoveel leuke kleine straatjes en ik weet de weg wel, maar New York is zo groot dat je elke keer zoveel nieuws ontdekt. We hebben zoveel gelopen dat ik het niet eens meer weet :p en we hebben twee heldhaftige pogingen gedaan om een loterij ticket voor de musical Wicked te krijgen, maar de eerste avond gingen we naar huis en sliepen we zo'n beetje 10 minuten na aankomst. En de twee avond zijn we in plaats daarvan naar het empire state Building gegaan. En de tweede keer is het nog net zo mooi als de eerste, ondanks het feit dat ik het de week ervoor ook al had gezien. Geen musical maar wel kaart spelletjes, een beetje wijn en veel verse pasta :) Trader Joe's ontdekt. Goedkoopste en super supermarkt in New York :)

Toen ik hier kwam hoorde ik meteen van meerdere mensen.. met Halloween moet je naar de Village Parade gaan. Supercool om al die mensen verkleed te zien.. TE zien!!?? Ja daag.. Dan gaan we natuurlijk wel gewoon meelopen. Je moest wel helemaal verkleed zijn.. Foto's volgen nog, als Antonio, met wie Bea en ik de parade liepen ze naar ons op stuurt.. Wij helemaal verkleed, eerst op zoek naar een goedkoop kostuum, maar welke halve gare koopt nou op HAlloween wanneer de helft van de feesten al zijn geweest nou nog een kostuum? Ja.. wij dus.. met een leuke korting, die groter werd omdat de dame achter de kassa ongelofelijk aan het prutsen was en we wel 30 minuten bezig zijn geweest om de spullen te betalen.. Maar no worries! De parade was veet!! Ik hou van kostuum feesten, en dat is nog licht uitgedrukt, maar dit.. Goeie grutten!! Heel New York was verkleed,. overal waar je keek mensen in kostuum. Antonio was als de mad hatter uit Alice in wonderland en hij was magnifiek verkleed, dus we werden door elke chinees en jappanner gestopt om een foto te maken. We zijn nog op japanse TV gekomen, en mijn kostuum was kennelijk ook vet want heel veel mensen wilde met ons allebei op de foto :) Ik voelde me net een big moviestar.. afgezien van het feit dat ik geen handtekeningen hoefde te schrijven. het was ook onwijs koud en ik kon aan het einde van de parade niet eens meer smsen. Bea en ik hadden allebei amper mouwen aan en Antonio had 3 jassen aan. dus wij hebben ons dankbaar vastgeklampt aan zijn warme armen :p En dan ga je daarna wat drinken zie je ineens edward siccorhands voorbij lopen, en dan roodkapje op de hielen gevolgd door de grote boze wolf. Tijdens de parade werd een gast die als banaan verkleed was nog achtervolgd door een aap (kostuum uiteraard) Wat een belevenis was dit.. Ik vind dat we dat in Nederland ook maar in moeten voeren. Ik weet in ieder geval wel dat ik bij de volgende Marti Grass verkleed feest aanwezig ben!!!

Dat was het voor zover weer.. :)

Liefs uit New York