Eerst zien dan geloven..
De laatste dagen waren nog hectisch.. Ik was nog zo bezig met alles wat ik nog gedaan wilde hebben dat ik me bijna niet realiseerde waar ik het nou echt voor deed. Nog zoveel in mijn hoofd.
Maar vanmorgen.. nouja.. het is nu bijna 4 uur 's nachts en hier een nette 10 uur bedtijd.
Na een heerlijke verrassend dubbel afscheid op schiphol stond ik ineens bij de gate richting Dublin.
Gelukkig was ik 3 uur van tevoren op de luchthaven, want aangezien ik een Transfer vlucht had nam dat wel een hele 4 minuten langer in beslag. Voor het eerst geen zwetende handjes en de vlucht naar Dublin was prima. Ik moest wel transfer inchecken in Dublin en ik had 4 uur overstap tijd.. Dat geeft je echt alle ruimte om een boekje te lezen, tax free te shoppen, door de security check te gaan, want naar USA is het echt strenger, en vervolgens nog een heerlijk 2 uur elk hoekje van je neus volledig op te schonen. Uiteraard ging ik niet voor audities naar USA en had ik het vooral over dat ik mijn vrienden na 9 jaar weer zou zien. Ik mocht erdoor en het vliegtuig in.
Negen jaar geleden had ik een boekje en een strenge zaken meneer naast me en was ik de hele reis erg nerveus en super opgewonden. En nu heb je keuze uit allerlei films, spelletjes, muziek weet ik veel wat. Al met al ging de 6,5 uur nog wel snel voorbij.
Boston! Met stiekem twee roosjes in mijn tas kon ik in Amerika zo doorlopen :-) .. het zonnetje in. 26 graden.. heerlijk.. Met het vliegtuig busje naar de trein, na 3 haltes overstappen en op North Station de langere afstandtrein.. Klinkt heel makkelijk, was het ook. Maar zonder roltrappen is een totaal van 30 kilo bagage toch wel zwaar.
En toen stapte ik op Gloucester uit.. ik zag Janet, oh.. en Amerika is af en toe echt zoals de films, ik rende naar haar toe en kon haar na 9 jaar eindelijk weer omhelzen.. WOW.. Daarna zijn we aan het praten geraakt en net pas gestopt. Nogal logisch als je bedenkt dat ik van mij en mijn gehele familie een decade aan informatie moet bijpraten.. gelukkig blijf ik een weekje.
Uurtje later haalden we Craig van het station op.. een ding was wel duidelijk.. het kleine (nouja.. ik was al 1,75 9 jaar geleden) meisje was grootgeworden.
Lekker uit eten geweeest. Ik dacht.. ik neem maar gewoon een salade. 8 dollar, nou genoeg voor iemand die al 3 keer gegeten heeft vandaag.. Ja.. nou.. je salade is ongeveer 2,5 keer wat je in NL krijgt.. Meteen die avond ook de eerste Amerikaanse ervaring van de Doggybag..
En nu ga ik heerlijk slapen. Begin eindelijk een beetje moe te worden. maaruh... ik geloof het nu wel hoor ;)
Truste!